maandag 24 september 2018
Top FN VvdMVreugdenhilsept

Stef goes USA - Grenzen verleggen #blog

Stef goes USA - Grenzen verleggen #blog

Voor degene die mij niet kennen zal ik mijzelf even kort voorstellen. Mijn naam is Stef Berkhout, ik ben 23 jaar oud en woon in het Noord-Hollandse dorp De Weere. Mijn ouders komen beide uit een tuinbouwfamilie, maar het tuindersbloed heeft een generatie overgeslagen. Ik ben nu derdejaars student Tuinbouw en Akkerbouw aan HAS Hogeschool in ’s-Hertogenbosch en in mijn vrije uurtjes werk ik bij SlijkermanKalanchoë.

Het derde leerjaar van mijn opleiding bestaat uit onder andere twee stages, waarvan één in het buitenland. Waar je heen gaat en voor hoe lang, dat mag je zelf bepalen. Een fantastische kans vond ik, die ik met beide handen aan wilde grijpen. Europa vond ik niet uitdagend genoeg, dat is te dicht bij huis. En nu ben ik in de bevoorrechte positie dat ik voor mijn werk al ervaring op heb mogen doen in Afrika (wij hebben een stekproductie locatie opgezet in Kenia) en het heeft mij ook al in Azië gebracht waar wij momenteel de mogelijkheden van de Aziatische markt aan het verkennen zijn. Dus stond Amerika inmiddels bovenaan mijn wensenlijstje. Toch bleek het niet eenvoudig om via mijn netwerk in contact te komen met een sierteeltbedrijf in Amerika die mij een stageplaats aan kon bieden. Maar uiteindelijk is het mij toch gelukt en ben ik bij Metrolina Greenhouses in Huntersville (North Carolina) terecht gekomen.

Stef Berkhout HAS Hogeschool

Metrolina Greenhouses (tweede generatie Nederlandse eigenaren) claimt het grootste verwarmde glastuinbouwbedrijf van Amerika te zijn. Het bedrijf bestaat op dit moment uit 65 hectare verwarmde kassen en ze zijn momenteel bezig met de voorbereidingen om daar nog eens 40 hectare aan toe te voegen binnen nu en twee jaar. Daarnaast beschikken ze over 75 hectare aan buitenteelten en werken ze met telers die voor hen producten telen op contractbasis. Metrolina heeft ook een eigen R&D afdeling, waar teeltproeven en sortimentsproeven worden gedaan en waar verschillende veredelaars hun (nieuwe) rassen laten testen op de geschiktheid voor Noord-Amerika. Dit worden de confidential trials genoemd. De R&D afdeling is mijn werkplek voor het komende half jaar.

Net als alle nieuwe medewerkers moest ik eerst een introductie bijeenkomst volgen die bol stond van allerlei veiligheidsinstructies, en vooral ook heel veel formulieren die ondertekend moesten worden en regels die doorgenomen moesten worden. Want daar zijn ze dol op hier in Amerika heb ik inmiddels al wel door. Iedereen probeert zich zo goed mogelijk in te dekken tegen alle mogelijke risico’s. Zo moest ik bijvoorbeeld andere werkschoenen aanschaffen want je enkels moeten hier bedekt zijn. Dus wij naar de winkel, niets in mijn maat te vinden natuurlijk. Gelukkig bood Amazon een oplossing. Maar naast de schoenen is men hier ook vrij fel op de regel dat je geen telefoon bij je mag hebben tijdens het werk. En dat is even wennen voor iemand die gewend is er constant twee bij zich te hebben. Dus als je even een foto wilt maken grijp je mis, maar ook als je even je collega wilt bellen met een vraag grijp je mis en kan je de halve kas doorrijden om hem op te zoeken.

Metrolina heeft een zogeheten ‘girlshouse’, waar zij de vrouwelijke stagiaires kunnen huisvesten. Het ‘boyshouse’ daarentegen heeft echter plaatsgemaakt voor een nieuwe kas, dus mijn huisvesting was van tevoren nog wel een kritisch onderwerp. Gelukkig bood een medewerker aan dat ik bij hem in huis kon verblijven en dat ik met hem mee kan rijden van- en naar het werk, dus dat is super fijn. Hij woont in Mooresville, dat is ca. 20 minuten van waar Metrolina gevestigd is. Maar ik ben wel van plan om zelf een auto aan te schaffen, om wat minder afhankelijk te zijn. Mijn social security number is inmiddels binnen en ik ben bezig met het aanvragen van een Amerikaans rijbewijs. Dan is de verzekering namelijk goedkoper en de dekking beter, voor het geval dat het nodig mocht zijn. Je kunt je tenslotte maar beter goed indekken hier.

De supermarkten zijn enorm qua omvang en ook qua assortiment. Maar zoals ik al gehoord had is gezond eten inderdaad duur, het brood dat hier verkocht wordt smaakt zoet en de koffie die men hier gewend is te zetten komt niet in de buurt van wat wij gewend zijn. Met als resultaat: Ik ontbijt met muesli (iets wat ik thuis nooit deed), smeer rijkelijk boter op mijn brood tegen de zoete smaak en heb geloof ik nog nooit zo weinig koffie gedronken. Dus dat is nog wel even wennen allemaal. Wat ook nog flink wennen is, is het niets te doen hebben in mijn vrije tijd. Ik heb weinig te doen in de weekenden, in schril contrast met wat ik gewend ben. Ik kijk er dus naar uit als ik straks een eigen auto heb en er in de weekenden mooi op uit kan trekken en het land verder kan verkennen. En wat nooit zal wennen is het tijdverschil met Nederland. Als ik thuis kom van mijn werk, zit de dag er in Nederland alweer op.

In de drie weken die ik nu in Amerika ben, zijn er veel nieuwe indrukken op mij af gekomen. Maar tot zo ver bevalt het werk mij goed en ik heb het naar mijn zin bij Metrolina. Het zal echter nog wel even duren voordat ik de mensen en het land wat beter door zal hebben. En het zal ook nog wel even duren voordat ik gewend ben aan de werksnelheid- en efficiëntie die hier gewoon is. Maar daarvoor ben ik hier ook juist. Ik wil ervaren hoe het er op andere plekken in de wereld aan toe gaat. Ik heb ervoor gekozen om mijn grenzen te verleggen. Want alleen door je grenzen te verleggen kun je jouw horizon verbreden. In de volgende blogs meer over het werk en mijn ervaringen in Amerika.

Stef Berkhout blog USA HAS

Stef Berkhout

 

Bron: www.FloraNews.com
12-03-18 | Artikel doorsturen Voeg dit nieuws item toe aan FaceBook Voeg dit nieuws item toe aan Twitter

VvdWMovetoCatchAccountmanagerBloemen

hoi Stef mooi verhaal . Ja als je wat wilt leren moet je je nek uitsteken en dan zijn er ook minder prettige zaken . Mooi dat je dit opgepakt hebt succes .

Naam (optioneel):

Commentaar:


Overig nieuws



2018 - Site by ZIND / Design by carenZa
Floranews Mobile RSS